تنها چیزی که باعث میشه از اینکه بگم از زندگی احساس خوشبختی و لذت میکنم شرمسار شم و از خودم ننگم بیاد، یاد ِ زندانیان ِ 30یا30ی ایرانه .....
امروز ، تنها نقطه ی تاریک ِ روزم، فقط و فقط گوشه ای از نمود های این مسئله بود ..
زن می خاست بره اوین .. بلد نبود .. ایستگاهو رد کرد .. اومد پایانه افشار درحالیکه مجبور بود چندین ایستگاهو برگرده .. خسته و آشفته می زد .. اشتباهی بجای اوین گفت " پارک وی " حتی .. انقدر خواسش پرت بود .. زن جوون بود اما با قیافه ای شکسته .. زن لاغر و رنگ پریده و افسرده می زد .. زن شاید مادر ِ رجب بود ...
آخ خدا .. آخ ....
کی می تونه بفهمه " اللهم فُکَّ کل اسیر " به قنوتم اضافه شده باشه ؟ ....
آخ از این درد ..... درد ...
۱ نظر:
تعارف رو بذاری کنار، همین که داری غیر مستقیم اعتراف به خوشبختی میکنی باعث خوشحالیه.
ارسال یک نظر