به سختی به این و آن "نه" می گویم . آن شعر ِ نمی دانم از کی، که هفت هشت بیتی می شود و اینطوری ست که می گوید :
همه روز روزه بودن همه شب نماز کردن .... و فلان و اینها ؛ و بیت ِ آخرش این است که " بخدا که هیچ کس را ثمر آن قَدَر نباشد که به‌روی نا امیدی ، در ِ بسته باز کردن " ، خیلی نا فرم رفته جا خوش کرده لابلای عقایدم
و این که در بروی هر مرد و نامردی باز کرده ام ، نمی دانم درست بوده است، یا غلط
