حکایت آنکه مامان‌ش حواسش بهش نبود

یک تکه فائزه نالان و نیمه جان و بی رنگ و بی خاصیت و رو به موت داشت سه ربع پیش تا یه ربع پیش بی وقفه می خورد و می نوشید و شدیدا آثار روزه داری در او مشهود بود

پیش خودم فکر می کردم چقدر ریقو ام 

خیلی خیلی ریقو ام ، دماغمو بگیری جونم درمیاد، چرا اینجوری شدم من ؟ قوی تر نبودم پارسال؟ ها؟

مامان فکر نمی کند که تنها معشوق من است و اصلن به من توجهی نمی کند، مامان فکر می کند که من یک آدم قوی خودساخته و بزرگ و بالغم که اصلن به نازکشی و محبت مادرانه اش نیاز ندارم_الان را می گویم_ و مثلن من دوبار آروم صداش کردم مامان و او داشت حرف می زد و من بی توجه به اینکه او دارد حرف می زند باز صداش می کردم " مامان.." و او محل نمی داد و حرف می زد. برای بار سوم بلند گفتم "مامان!" گفت چیــــــــــــه نمی بینی دارم حرف می زنم؟ از 5 سالگیت دارم میگم وقتی یکی داره حرف می زنه صداش نکن 

گفت حالا چیه؟ گفتم هیچی. گفت بگو دیگه . گفتم هیچی . می خواستم بگم مامان نازمو بکش

بگو روزه ات قبول آخی عزیزکم  بی جون شدی خسته شدی داشتی می مردی این وسط، روزه ات قبول نازنین ِ من،  _ از همین حرفا دیگه _ از همینا که مامانای خوب به بچه هاشون میگن دلشونو می برن با این همه نازکشی و محبت مادرانه 

مامان اصلن حواسش نبود که من بیشتر از اینکه به اون نیم ساعت لومبوندن نیاز داشته باشم به قربون صدقه های اون نیاز دارم

خب مامانه دیگه، آدمه. نفهمید و حواسش نبود

حواسش نبود چقدر دلتنگ عشقشم؛ دلتنگ عشقم