سکوت مزخرف

به لحظه ای هم پسردایی آن شده بود ، هم علی ص، هم فائزه

پسردایی گفت بوستون‌ام. دیشب رسیدم، حول و ولای شماره دادنش بود به من که بدهم به دایی که بهش زنگ بزند

علی داشت می گفت که اسم ازدواج میاد می خندی؟  می گفت مدتهاست که دیگر خودم را نگاه نمی کنم و من خیلی حرف داشتم در این باره

به فائزه که سلام دادم گفتم صبر کن الان می آیم

بحبوبه ی حرف زدن بود با سه نفر..

پسردایی گفت من می روم ، پدر زنگ زد ، خداحافظ.

علی گفت من امتحان دارم فردا ، خداحافظ

فائزه ماند، دو کلام حرف زدیم و حرفهامان تمام شد

سکوت شد

یک هو از بین آنهمه شلوغی و همهمه، یک سکوت عمیق پدیدار شد

افتضاح بود

چطوریست رسم عالم؛ که همه ی شلوغیها بعد از خود سکوت ِ دل‌آزار سوار کرده اند؟..