بوگیر گذاشتن نکنه

زده بود به سرم سحری، به ترک دیوار هم می خندیدم

این امام چهاردهم اومد گفت : این دعا ها و فلان ها، همچه  انسان را فلان می کند ... که من دیگه غش کردم از خنده

همین

دم افطارم که اصلن نفهمیدم اذان شده، یهو تو بحبوحه ی سرد درد و بغض از درد،  دیدم یه صداهایی میاد که یعنی بعله، بسم الله

نه دعای قبل اذانی نه شجریانی نه کشکی نه دوغی ..

امروز روز اول ماه رمضون، روز زپرتی ای بود، مثل همیشه نبود، رنگ و بو نداشت؛ امیدوارم بعدن هاش خوب باشه و یه ذره بوش بیاد لا اقل