حال

عهد کرده بودم دیگه به یک دوست زنگ نزنم تا وقتی خودش سراغم را بگیرد، چون تقریبن توی عمر دوستی سه ساله مون من کسی بودم که قرار می گذاشتم و احوالپرس و الخ. با شخصیتی که او داشت، دوستیمان با این حساب به فنا می رفت، که در کمال شگفتی زنگ زد و برای عروسی اش دعوتمان کرد، خانوادگی، آنهم شمال. یعنی اگر جور بشود خوب اتفاقی است، البته بیشتر بخاطر شمال‌ش(!)...

و نه فقط توی قضیه سراغ دوست گرفتن ، کلن رفته ام توی حالتی که گذاشتم زندگی خودش اتفاق بیوفتد و من چیزی را پیش نیاورم

اینجوری همیشه سورپرایز می شوی، مثل همین دعوت، مثل اس‌ام‌اس دیشب سارا، مثل قرار با بچه ها..

برای احساسی که باعث می شود شب ها توی گوشی از سر دلتنگی برای خودم درفت بنویسم و بخوانمش و به آن فکر کنم هم ، همین حال باید حاکم شود ... حال‌ی که فقط زندگی می کند .. فقط زندگی ..