خیال ِ بی‌خیالی..‏

ابرها را نگاه می کنم که به آرامی از روی ماه رد می شوند، ابرهای سیاه،.. ابرهای سیاه ِ غیر متحد ِ انگار پرغرور، که بصورت حجم نامنظم و رقیقی از بخار، از روی تصویر ِ سفید ِ بی نهایت گِرد ِ ماه عبور می کنند.. و ماه، همچنان آرام و باوقار، ایستاده است ، بی‌خیال به این عبور .. همانجور آرام نگاهت می کند، همانقدر ساکت است که هر شب بود، هیچ حرفی ندارد برایت بزند.. مثل جیرجیرکها نیست که از صدایشان خیال کنی اوضاع خوب است و خوشحال شوی، نه ، ماه هیچ نمی گوید، انگار که پس ِ پرده ی اسرار را بداند و خودش را زده باشد به آن راه، انگار که وانمود کند چیزی نمی داند، هیچ چیز از گذشته و آینده _و بیشتر آینده_ نمی‌داند و همانقدر بی‌طرف و بی‌خیال، تو را نظاره می‌کند.. و سکوت ِ نقره‌ای‌اش، بی‌پایان ترین چیزیست که او دارد.. خنک می کُنَدَم نسیم.. گوشنوازی می کند صدای آب که از چاه ِ آبرسانی ِ درختان ِ پشت بلوک می‌آید.. چشم‌نوازی می کند این شب، شب ِ مهتاب..

این روز هم می شود یکی دیگر از روزهای عبور کرده، می‌رود می‌نشیند کنار بقیه‌ی اوراق ِ ایستاده‌ی روزهای گذشته.. به خیال اینکه شاید آرام بزنی پس ِ سرش، بگویی "آفرین پسر، کارِت خوب بود" .. و او خوشحال شود مثلن، که یکی دیگر از روزهای همینجوری ِ تو، روزهای آرام و بی‌دردسر ِ تابستانی ِ تو بوده....

+ بعدنوشت: بارون اومد! بارون!.....
ماه پشت ِ ابر موند!....