۱۳۸۹ شهریور ۶, شنبه

لاطائلات

1. دیشب زلزله اومد اما تو خونه هیشکی جز من نفهمید. عین ِ دفعه ی قبل

2. سیستم رفتاری ِ خونه ی ما اینطوریه که اگه شاه ِ خونه یعنی مامان با یکی از اعضای خونه سر یه موضوعی قهر بکنه، کل ِ افراد ِ دیگه ی خونه با اون یه نفر ِ بخت برگشته قهر می کنن؛  البته من استثنای این قاعده هستم و هیچ وقت اون قدر بدجنس نبودم که الکی و فقط چون مامانم با اون قهره، باهاش سرسنگین شم.. اما بقیه به همین اندازه بدجنس هستن
خلاصه ی ماجرا اینکه من ِ خسته و خوابالود نمی دونم چی چی به مامانم گفتم توی خواب و بیداری که سحر مامان عین برج زهرمار بود؛ گفت من دیگه تورو بیدار نمیکنم و کلی هم باهام دعوا کرد و وسط عذرخواهیام حتی نذاشت حرفم تموم شه و با عصبانیت گفت شب بخیر و رفت خوابید... خوب حالا تصور کنید سه عدد اعضای دیگر خانواده طبق همون سیستمی که گفتم، سگرمه درهم کرده و مجددا برج زهرمار، دور هم پشت میز نشسته بودیم و مثلن سحری می خوردیم، کوفت خوردم یعنی، انقدر که جو ، جو ِ انرژی منفی و عصبی بود..
اولن آخه اینم شد سیستم ؟ لامروتا مامان قهره، شما دیگه چرا؟ ای بابا....
دُیُمن(!) مگه منکه تو خواب و بیداری بودم، از عمد اون حرفا رو زدم؟ خب آدم تو خواب چرت و پرت شاید بگه دیگه، حتی اصلن یادم نمیاد اون صحنه ها رو، چه برسه اینکه یادم بیاد چی گفتم، خب اینا قهر کردن داره؟ خواب بودم یه چی گفتم دیگه.... مامان هم گاهی بی منطق ترین موجود روی زمینه....
کاش اینا زودتر با من آشتی کنن؛ دارم دق می کنم
مرض ِ تو خواب حرف زدن هم بد مرضی ئه ..

کاش زودتر این دو هفته هم سر بیاد سیستم خوابمون درست شه؛ شدم عین ِ جغد، روزخواب، شبا خوابم نمی بره و تا یه ذره خوابالود میشیم وقت ِ سحریه و دوباره سرحال میشیم تا یک ساعت بعد که باز بزور خوابمون ببره..

3. امروز روز ِ جرقه خوردن ِ یک آتش بود

4. اینا فک می کنن یکی سرماییه ئه ، باید بیشتر بهش سرما بدی بلکه درست شه. خوب آقا جون منکه گفتم، هرکسی یه سرشتی داره. تو هی بیا زور بزن منو گرمایی کن، نمیشه که ... هی کولرو زیاد کن ..
القصه اینکه یک گلو درد گرفتم به پهنای باند به چه بزرگی.. فقط سرماخوردگی ِ تو تابستون رو کم داشتیم. من جدیدن فقط تابستونا سرما می خورم .. جالبه کلن همه چی

5. انتخاب واحد هم معلوم نیست کِی ئه. عاجزانه آرزوی هرچه زودتر تمام شدن ِ شر ِ این لیسانسِ لعنتی رو دارم. می دونم الان رضا اینو بخونه منو دعوا می کنه اما خب، حسّم اینه دیگه... چون نه از دانشگاهمون خوشم میاد نه استادای بی معرفت ِ عوضیش نه بچه های رذلش نه خود ِ اصل ِ قضیه _کامیپوتر_....

6. گاهی آدم نیاز داره فقط چرت و پرت بنویسه تا سبک شه. تیتر هم به معنای همین چرت و پرت هست. با کپی رایت ِ صد در صد محفوظ برای سروناز .



۴ نظر:

vida702 گفت...

salsm khanoomi khasteh nabashi .mohem neveshtan o sabok shodaneh.nemidoni cheghadr dalam mikhad bi khial khili factorha benevisam .movafagh bashi

سهند گفت...

سلام دوست خوب
مطلب بامزه ای بود، من رو برد به روزگارانی قبل از ازدواج با همین قهر ها و اشتی ها

راستی نماز روزه ها قبول باشه ان شاالله

سهند

رضا گفت...

ما همه فهمیدیم... ولی مثل همیشه به شوخی برگزار کردیم :دی لوستر هال کاملا تکان می خورد و من هم روی صندلی که نشسته بودم کاملا متوجه تکانهای نرم زلزله بودم... یه بار هم صبح ساعت 5 تکان خورد...
در رابطه با رشته ی تحصیلی ات، مطمئن هستم که یه روز از انتخابت راضی خواهی بود... در این فاصله، مثل یک ربات درس بخوان و سعی کن اتمسفر حاکم بر محیط دانشگاه و جامعه ات کمتر روی ات تاثیر بگذارد... و بیشتر از اینها... سعی کن دامنه ی مهارت هایت را گسترش بدهی... مهارت هایی که بتوانی با آنها کار بگیری و کار کنی... امسال سعی کن، بصورت کارآموزی هم که شده در یک شرکت خصوصی کامپیوتر مشغول بکار شوی... این بهت کمک خواهد کرد که بیشتر به درسهایی که می خوانی اهممیت بدهی... بیاد داشته باش که ضعف نشان دادن و تسلیم شدن، روش تو نیست... بجنگ و قوی باش... صبور و با حوصله باش... به حرفهای آدمهای با تجربه خیلی خوب گوش بده... به جزئیات توجه کن... سعی کن در بعضی چیزها خیلی خوب باشی... ذهنت را پراکنده نکن... برای اینکه بتوانی واقعا در کاری خوب بشوی، لازم است که در روی آن تمرکز کنی... می توان یک کتری پر آب را ساعتها روی گاز گذاشت درست قبل از جوشیدن زیرش را خاموش کرد... اگر اینکار را صد سال هم ادامه دهی، آب آن کتری نخواهد جوشید... برای اینکه کتری بجوشد... باید زیرش را به مدت کافی روشن نگه داری... برای اینکه واقعا مهارتی به مهارتهایت اضافه شود... باید حوصله داشته باشی و تا نقطه جوش صبر کنی... و گرنه تلاشهایت بی ثمر خواهد بود... هربار که پشت یک کاری می نشینی... تا موقعی که آنرا به جایی نرسانده ای بلند نشو... همه می توانند کاری را شروع کنند... ولی تنها آنهایی که می توانند ساعتها بدون غرزدن به کاری ادامه دهند، موفق خواهند بود... حوصله و متانت را به خصوصیت شماره یک خودت تبدیل کن. در واقع درس خواندن و دانشگاه و غیره، فرصتی است که روی پرورش این خصوصیات کار کنی... اینها چیزهایی هستند که آدمها را متفاوت می کنند، نه مهارت های صرفا فنی... اینکه بتوانی تحت فشار زمانی کار کنی... اینکه بتوانی کاری که دوست نداری را انجام بدهی ولی غر نزنی... اینکه بتوانی قبول کنی که هیچوقت هیچ چیز ایده آل نخواهد بود... اینکه بتوانی با یکی دیگه همکاری کنی و غیره...

ساناز صلح دوست گفت...

سلام
توي اين پست اونقدر مسايل آشنا ديدم كه گفتم نكنه ... بگذريم
مثلا كامپيوتر و سرماخوردگي در گرم ترين دما و سلطنت مادرانه و.........
خوش باشي عزيز