یک بال از چند بال ِ ستاره‌ی چند پر

یاد گرفتم یا شاید هم عادت کردم که لحظه هام رو ثبت کنم.. دقیقن نمی دونم دلیل اینکار چیه.. شاید بقول ِ یه دوست ِ قدیمی، اثبات اینکه من هستم، اینچنین هستم

داشتم تو آرشیو آهنگای قدیمی می گشتم که یه ذره نوستول‌بازی و این حرفها! دربیارم .. که یهو این آهنگ رو از هایده دیدم که تاحالا گوشش نداده بودم.. یادم نمیره که یکی دو سال پیش ، هایده شده بود همه ی زندگی ِ من و به تک تک آهنگ هاش با چه لذتی گوش جان می سپردم و.. خلاصه اینکه این آهنگ رو از دیشب که پیدا کردم تا حالا بیشتر از تعداد انگشتای دست و حتی پا! گوش دادم .... حیف که مودمم خرابه و سرعت دایل‌آپ کم و الا آپلود می کردم که اگه کسی خواست گوش بده ... مال آلبوم "ای زندگی سلام " ، آهنگ ِ "شب ِ میخونه " ..

+ دلیلی نداره که فکر کنیم چون کسی آهنگ ظاهرا غمگین گوش میده ، یعنی دلمرده شده و ... همین که یک آهنگ به کسی لذتی رو تزریق کنه، کافیه واسه اینکه اون آهنگ رو دوست داشته باشه ...

واسه من که دل شکسته‌م

از غم زمونه خسته‌م

اگه مستی‌ام نباشه

مِی پرستی‌م نباشه

دیگه چی تو زندگی درمون دردای منه

اگه مِیخونه نباشه پس کجا جای منه

اگه قلبمو شکستن

همه درا رو بستن

در میخونه که بازه

مستی‌ام که چاره سازه

بعد از این سراغمو از شب مِیخونه بگیر

بعد از سراغمو از می و پیمونه بگیر

من می خوام به خونه ی خدا برم

اگه میخونه نرم کجا برم

نمی خوام کنار این مردم بی‌وفا برم

پیش کی عاشق و دیوونه و بی ریا برم

آخرش مستای مِیخونه به دادم می رسن

ساغی و شراب و پیمونه به دادم می رسن