1. بعله که به بعضی افکار ِ نتیجه شده از فکر کردنهای طولانی ِ خودم افتخار می کنم! .. بعله که باور دارم می کنم راه ِ زندگی ِ این روزها، سخت نگرفتن و صبوریست ...
اینکه تو بروی خانه ی دیگران، موهبتیست که حالی‌ت می کند فرشته بودن ِ مادرت و خانواده‌ات را ...
میبینی که دروغ بزرگیست اینکه " همه ی مادرها به فرزندانشان عشق دارند " ؛ یا عشق ِ آنها معنای دیگری دارد و با عشقی که من پیش ِ خودم معنا کرده ام تفاوت دارد، که گزاره ی داخل ِ گیومه را یکجورایی ماستمالی کند و به واقعیت نزدیک؛ یا اینکه گزاره همانطور که گفتم دروغ است ... و همه ی مادرها به فرزندانشان عشق ندارند ....
من عشق دارم به کسانی که عشق ندیده اند ...
2. حق دارد هرکسی، که روحش داد بزند، قهر کند، ناراحت باشد، اما فقط برای ساعاتی،.. باز که عصبانیت اش از روز و روزگار خوابید، گردن باید بدهد به ادامه ی زندگی ، به ادامه ی حیات ... هشت پست ِ اخیر ، قهر ِ روحم بود، از روز و روزگار.. حالا باز، گردن ِ سه تیغه ی خود را نهاده ام ، باز یا بنوازد و یا سیلی بزند، روز و روزگار ....
3. بعد اینکه "دوست" چیز ِ خوبیست؛ فکر می کنی چه حالی شدم از دیدن ِ عدد "4" در کامنتینگ ِ پست ِ قبل؟ در اطمینان ِ اینکه هر آن چهار نفر ِ نازنین نگران ِ تو و روزگارت باشند؟ کم لذتی دارد "دوست" داشتن ؟ کم لذتی دارد "دوست داشته شدن"؟ .. کم من خوشبختم از اینکه کسانی اینچنین را داشته باشم؟ ..
4. " ادب " بعد از محبت، بالاترین چیزیست که کسی می تواند داشته باشد .. من قسم می خورم که وقتی بی‌ادبی میبینم دلم میلرزد؛ چشمم می‌سوزد؛ تنم چیزی در درونش فرو می‌ریزد، انگار که خون در رگم سرد و لخته شده باشد.. من از بی‌ادبی فراری‌ام و وقتهایی که برای تفریحی، مناسبتی، پیش ِ بچه های فامیل هستیم، از بی‌ادبی ِ بینشان که گاه به عطیه هم سرایت می کند، منزجر می‌شوم... کاش من آنقدر قوی باشم که، اولاً در قبال ِ این بی‌ادبی ها ، محکم بمانم، از کوره در نروم، سنگ ِ سخت باشم و تاب بیاورم، یعنی که "صبوری" کنم .. و دوماً، خود هیچ‌وقت مثل ِ کسانی نباشم که از رفتارشان منزجرم ...
چه شد که بی‌ادبی و بی‌حرمتی باب شد؟؟ چه شد که اینگونه شد؟؟ ...
5. کسی که مجرای ِ احساسش، گوشش است، نباید هر آهنگی گوش کند... حواست باشد دختر
6. زمان ِ انتخاب واحد معلوم شد: فردای 21 سالگی! ...
7. من زنده ام هنوز و "غزل" فکر می‌کنم * ...
جز این، جمله ای که تویش صبوری داشته باشد و هنوز امید، یادم نیامد ...
* از محمدعلی بهمنی
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر