یک تأمل

آخ لجم میگیرد از این جوّ ِ بدی که ایجاد می‌شود در اعیاد. اس‌ام‌اس ها قاتی می کند و فلان می شود و همه جا شلوغ می شود و همه الکی هول می زنند و تلویزیون بمب در می کند و نورافشانی های گل منگولی و الخ. من همیشه فکر کرده ام ایرانیها به بهانه ای_هر بهانه ای که شده_ برای شادی نیاز دارند بس‌که ملت ِ ماتم زده ای هستیم و در تولد ِ امامان هم حتی، یکی را می آورند مداحی کند آن وسط.. من فکر می کنم این جو ِ غمزده باعث شده ملت برای یک جو شادی که مفت و مسلم گیرشان آمده و حالا به مدد وجود دولت کریمه یک روز هم به تعطبلات عید فطر اضافه کرده اند، این هول زدن و تمایل به شادی کردن، بیشتر در وجودشان اوج بگیرد.

شاید باید درونی باشد نه به ضرب و زور ِ یک مناسبت ِ تقویمی که خواه ناخواه هم سر می رسد. که چه تا صدا سیما میگوید عید است همه ذوق و کف و دست و هورا؟ یعنی نمی دانستید بعد ِ 29 ام یا سی ام ِ رمضان عید ِ فطر است؟ همانجور که گفتم یک جور ِ بهانه است برای خوشی کردن... من از این خوشی های الکی بدم می آید

من هنگام ِ گفتن ِ " عید ِ شما هم مبارک"  که از روی اجبار و ادب ناشی شده، زبانم به سختی می چرخد؛ چطور می تواند عیدی مبارک باشد در حالیکه بسیار چیزهای نامبارک و وقایع نامبارک وجود دارد در درون ِ ما و بیرون و جامعه ی ما ، و این سی روز و این عید و هیچ چیز ِ دیگر هم درستش نمیکند؟ چطور می توانیم انتظار داشته باشیم که الان شاد هستیم و همه چی رو به راه است؟ هول‌وار آنقدر به هم اس‌ام‌اس بدهیم "عیدت مبارک" که مخابرات به کل بپُکد و اصلن توی این یک روز نتوانی یک اس‌ام‌اس ِ واجب به یکی بدهی؟ گوشی را برداری زنگ بزنی این و آن؟.. درحالی که فردای ِ آن عید همانیم که بودیم و اوضاع ِ زندگی همان است که بود؟... عید وقتیست که تغییری رخ داده باشد ... تغییری بسوی بهبودی ..

+ این متن ابدًا توهینی نمی‌باشد. صرفا عقاید نویسنده است

++ مامان بابای من اول از همه خودشان جزو ِ این آدمهایی اند که گفتم!..