.

صدای رعد و برق زد. دو نفر همزمان آف شدند. دو نفری که هردو با من حرف می زنند و حس ِ گول خوردگی به من می دهند: یک نفرند انگار.

فاطمه اس‌ام‌اس دادم. برادرش بود. یعنی خطش را داده برادرش. گفته سیمکارت ِ ایرانسل ِ خودم گم شد، 912 را هم دادم برادرم. گفتم امیدوارم این قضیه تعویض سیمکارت ربطی به آن ماجرای عاطفی نداشته باشد. توهم می زنم یا نه نمی دانم؛ اما انگار خواست بگوید "نه هرگز" . گفت نه به اون ربطی نداره. بعد که گفتم "خب پس خداروشکر با هم خوب و خوشید" دیگر جواب نداد. شاید هم داد، نرسید. شاید هم سرش گرم بود یادش رفت جواب بدهد. شاید هم توهم ِ من درست بود: از دروغکی بودن ِ قصه، به سکوت افتاد.

رعد و برق زد و من به این فکر می کنم که این برش های فکری که من توی چند خط ِ بالا نوشتمش، قسمتی خیلی کوچک از فکرهای هزار پاره ای هستند که هرروز دارم.

احساس ِ خر شدگی می کنم . من خر هستم.

بر پدر ِ مسنجر و sms و ارتباطات مجازی لعنت که هیچی اش، هیچی اش را معلوم نمی کند.