2

نهایت ِ ضعف، گریه است. پارچه حوله ای ِ قرمز رنگی را که روزی قرار بود مامان باهاش برام رُبدشامبر(؟) بدوزد را پیچیده ام دورم. نه که واقعاً سردم باشد، نه آنقدر سردم نیست. فقط طبق همان حالی که قبلاً هم توصیفش کرده ام، وقتی روحم لرزیده و ترسیده و متنفر از هرچیز می لولد گوشه ی وجودم، حس می کنم که قرار است از تک تک سلولهای بدنم انرژی ام را بدزدند.؛ حس می کنم همه شده اند رباینده ی قطعه های پوستم، انگار که دارم ذره ذره مثل ی یخ ِ توی آفتاب، ذوب می شوم... این می شود که توی هوای به این گرمی انگشتهای پام یخ کند، نه از سرما ، که از حسی موذی که دارد از درون خرد می کندم... و حوله ی هنوز حوله نشده ی قرمز رنگ را بپیچم از کله ام تا پام دور ِ خودم، بلکه بتوانم ته مانده های وجودم را توی خودم حفظ کنم، که تفاله ای از من باقی بماند..

خیلی وقت است نمی توانم بنویسم و اینکه حالا پستی دارد از انگشتهای من بیرون می زند که بیشتر از 6 خط است، نشانه ی خوبی از کار کردن ِ آن سیفون ِ معروف است.. اما دیگر کار با این سیفون هم درست نمی شود، یعنی اساساً به یک لایروبی ِ چندین وقته نیاز دارد این وجود، که به تمیزی ای برسد

فکر می کنم چه اهمیتی دارد نوشتن از چیزهایی که می بینی و تو را به فکر می برند.. موضوعات یکسانند.. فقری که می بینی.. نفرتی که می بینی.. زیبایی که می بینی.. اصلاً انگار مدادی که داشت نقش ِ زندگی را رسم می کرد، طرحی از یک دایره را می کشید و حالا به نقطه ی شروعش رسیده است.. هیچ چیز ِ تازه ای نمی بینم .... 

منم که دیده نیالوده ام به بد دیدن ... این حافظ بود، من اینیست که گنجشک ِ باران خورده ی بدبخت ِ وجودش را بدجور به طوفان سپرده بود ، بدجور بی وقفه حس می کرد، بی وقفه دوست می داشت، بی وقفه دلش می سوخت، بی وقفه دلش می گرفت، بی وقفه شاد می شد، بی وقفه داشت توی کشتی ای که آن مداد رسم کرده بود، پیش می رفت و جولان می داد و یک هو دید که ای وااااااای..... گنجشک را بدجور زخمی کرده است.............. گنجشک ِ بدبخت ِ وجود، باران خورده، خیس، زخمی، نالان از راهی که تا امروز در زندگی ِ " معلوم نیست کدام ناسزا لایقش" طی می کرده .... 

شده مثل ِ این وق وقو های الکی فحش بده به همه ی عالم؟ شده چیزی که لایق است بهش بگویند " خر " ؟ ...

وقتی می بیند آنهمه حس که معلوم نیست خدای عالم به چه علت توی وجود ِ لعنتی اش ریخته، شده بلای جانش، شده خوره ی خودش و زندگی اش؛  وقتی می بیند که خیلی خیلی نقاب خوب بلد است به صورتش بزند و هیچ وقت "آن" نیست، این اخیراً هیچ وقت آنی نیست که نشان می دهد؛  وقتی مدام و مدام گند می خورد توی وجودش؛ انتظاری هست که بیاید بگوید " وه چه روزهای زیبایی " ؟ ....

چندین و چند مرض گرفته است.. اولیش مرض ِ گنجشکش را به فلان دادن.. دوم همین  مرض ِ بلای جان شدن ِ سرشتش ... سوم دارد.. چهارم هم شاید.... 

اصلا داشت یک مدت خود درمانی می کرد... رفته بود توی ریکاوری و دورش از این مشما بیرنگ ها کشیده بودند و آن توو دراز کشیده بود و بهش هم یک عالم دستگاه وصل بود تا خوب شود ... خوب نشد خب، چون یک هو بی هوا بدون ِ اینکه بخواهد از توی ریکاوری کشیدنش بیرون و باز پرتش کردند وسط ِ میدان ِ نبرد ِ ادامه ی حیات.......

اصلا همین امروز برای بار نمی دانم چندم از صمیم وجود آرزوی عدم کرد...

اصلا دارد می گوید بزنم پاک کنم همه ی این مزخرفاتی را که نوشتم... بعد می گوید نه، می گوید سلام سروی ، حالم را پرسیده بودی، اگر از حال ِ ما جویا باشی، ملالی نیست جز دوری ِ شما، بچه ها خوبند و دارند بازی می کنند.. حال ِ من هم خوب است.. اینجا اوضاع خوب ِ خوب است .....