پاستوریزه

از وقتی پنجره را باز کرده ام ، بوی ِ ساندویچ ِ کالباس و خیارشور و گوجه می آید..

اصلا پشت ِ پنجره ی ما چیزی نیست، همه اش هواست، تا طبقه ی سوم که بو نمی آید، آشپزخانه های خانه ها آن طرفند اما ، همه اش دارد بوی ساندویچ ِ کالباس و خیارشور می آید..

.. یاد وقتهایی می افتم که مامان توی مشمای پلاستیکی ِ بیرنگ از سوپری ِ محل کالباس ِ ورقه ورقه شده می خرید و ما به چه شـــــــوقی، می  شستیمشان ( بچه تمیز بودیم و هستیم ) و خیارشور های شسته را و گوجه ها را خرد می کردیم و نان باگت هم اگر بود که دیگر سورمان تکمیل میشد و بیا و ببین که به چه شوقی ساندویچ ِ درست شده توسط ِ خود ِ شریفمان را گاز می زدیم و بیا و ببین که چقـــــــــــدر می چسبید و خوشمزه بود و چقدر کیف می داد بلعیدن همه ی آن ساندویچ ِ گنده در چند دقیقه و چقدر، نوش ِ جان میشد ...

بعدتر که برای پوستمان به مطبی در حوالی ِ قلعه مرغی رفتیم و یک وانت پر از ملحقات و اضافات مرغ دیدیم و مامان وقایع تلخی درمورد چگونگی تهیه کالباس برایمان تعریف کرد ... آقا حالمان دیدنی بود، تهوعمان آمد از هرچه کالباس بود و چندشمان شد که چگونه اینهمه مدت با اینهمه شوق می خوریم... سیاست ِ مامان بود که دیگر کالباس نخرد یا نه، انصافا فکر ِ سلامتی مان بود، نمی دانم. فقط می دانم که هرچه دانایی مان بیشتر شد، بیشتر گند خورد توی حال مان و بیشتر دلخوشی هامان دود شد و رفت هوا.. من که دیگر عمرا ً ساندویچ کالباس بخورم اما، این بویی که هنوز هم می آید، بدجور مرا به حسادت ِ نسبت به آن روزها کشاند..