مدد کنید..‏

اصلاً من را چه به لال‌مانی (!. رسمی شده‌ی لال‌مونی ) گرفتن؟ من را چه به ننوشتن های طولانی؟ من باید بیایم اینجا شر و ور بنویسم و از روزمرگیهای الکی و خرکی بنویسم بلکه آرام شوم. من باید از چیپ ترین و بیخود ترین لحظه های زندگی م بنویسم تا آرام شوم...

این روزنوشتی چیپ و بیخود است؛ نگاشته می شود که صاحبش آرام شود..شاید

صدای برخوردن ِ در رو شنیدم. بابا بود. ساعت 7 صبح بود. سه شنبه روز ِ تعطیلش بود. یادم رفته بود که می خواهد کوه برود با دوستهایش. و الا از همان 7 صبح پا می شدم از این تنهایی لذت می بردم. خوابیدم و خوابیدم تا 10 و خورده ای. پنجره اتاق بسته بودو هوا خفه، عاری از مولکولی اکسیژن.. سه شنبه ها و یکشنبه ها روز آرامش است. روز تعطیلی. البته فعلا. چون شاید بعداً کلاس طراحی سایت بیوفتد همین دو روز. امروز که روز آرامش بود. یعنی از خواب  که بیدار شدم، تنهایی را به این حرام نکردم که بنشینم صبحانه ی کامل بخورم و فلان. آمدم پشت ِ میز. با یک دوست ِ قدیمی حرف زدم. بعد جریان دیوانه کننده فکر طبق معمول به حرکت افتاد. 

مامان که آمد شروع کردم خود لوس کنی برایش.. داشت تلویزیون نگاه می کرد

- ماماااااان میشه میوتش کنی؟ منم نگاه کن

خاموشش کرد(!)...

گفتم مامان ما برا چی زنده ایم؟ بعد یه ذره زدم قاه قاه زیر خنده که زیاد نگران نشود. دوتایی یک کم خندیدیم، بعد گفت 

- خب زنده ایم چون خواسته خواسته

+ خدا خواسته؟ یعنی چی مگه هرچی خدا بخواده...

- آره هرچی خدا بخواده..

+ مامان من خسته شدم من فکر می کنم هیچی از درسام نمی فهمم... مامان من مفید نیستم مثل ِ یه حلزون بدرد نخور دارم زندگی می کنم .. مامان.... 

داشت غذا داغ میکرد. بهش چسبیدم 

- اواااا چرا خودتو لوس می کنی

+ من باید آویزون(!) یکی شم

- وا این حرفا چیه...

یه ذره بُق کردم. اومد نزدیکم و گذاشت بغلش کنم.. لعنتی ها این گلوله های شور چرا یهو از همه طرف پیدایشان می شود؟ هان؟ بروید بمیرید.... 

مامان نفهمید. زود پاکشان کردم و مالیدمشان به بولیزم

....

حس ِ مفید بودن تا حدودی با این قضیه که بروم دنبال خواهرکان و از مدرسه بیاورمشان، بهم القا می شد. مامان گذاشت

قسم می خورم می دانستم بابا نمیذارد

شلوار پوشیده بودم که شروع کرد : عزیزم .....

الکی دور برداشتم و گفتم یعنی چه شورش را درآوریده اید و فلان. لیوان آب برداشتم و رفتم تو اتاق. انگار از پوستم داشت تمام انرژی هام تخلیه میشد. انگار باید می رفتم زیر پتویی تو کمدی جایی که محیط و هوا نتواند انرژی ام را بگیرد...

زیر ِ پتو ... ادامه ی بغض ِ فروخورده ی توی بغل ِ مامان. هق هق ِ مستدام تا ده دقیقه....

نانی جان را گذاشتم. شب به گلستان را گذاشتم. بهار دلکش گذاشتم. آهنگ ِ پایانی درباره الی گذاشتم. گذاشتم ..گذاشتم.. آهنگ درمانی همواره موثر است خوانندگان عزیز

موهای هزارسال چسبیده شده به پتو را با حوصله تمام گرفتم. یک گلوله موی ریخته شده درست کردم. مدتهاست که همه اهل خانه نفرتشان آمده از بقول ِ خودشان دراز دیلاق موهام... انقدر گفته اند که اثر کرد. یک روز از همین روزهای پاییزی می روم از شر ِ همه ی این دراز دیلاق ها همه را راحت می کنم. آلمانی. کرنلی ِ کوتاه. هرقدر کوتاه تر بهتر. اصلاً کچل می کنم. چه اهمیت دارد داشتن یا نداشتن ِ موی بلند ؛ ها ها.. موهای سه ساله کف ِ آرایشگاه یا پیچیده شده توی یک کلاه گیس اصلاً قشنگتر هم هست....

بعد از گریه و زاری و مو گلوله کنی، رفتم پیش ِ مامان که تازه از آوردن ِ خواهرکان از مدرسه شان برگشته بود. عذرخواهی و فلان... گفت نه عزیزم تو باید ببخشی. بابات است دیگر کاریش نمی شود کرد. کمی دیگر توی بغلش ماندم..

داشتم از بیرون نرفتن دیوانه میشدم. رفتم اطراف دوری بزنم با ماشین. توی کوچه های دراز ِ خلوت ِ خانه های ویلایی پارک کردم، دور ترین نقطه به خانه.. 

دوتا بچه پشت ِ یک وانت بازی می کردند. بعد آمدند پایین و دنبال بازی کردند. دو تا دختربچه هم باهم دیگر مثل ِ دو خانوم با شخصیت قدم می زدند. یکی از دختر ها باباش که آمد از کاپوت بالا رفت و روی آن نشست و باباش کمی بهش ماشین سواری داد. بابای خودم یادم آمد و سختگیریهای همیشگی اش که محال بود بگذارد چنین جسارتی بکنم..

توی ویلایی ها اول انگار همه مرده بودند. از هیچ خانه ای هیچ صدایی نمی آمد. بگو صدای جاروبرقی ای، صدای عطسه ای، صدای ظرف شستنی.. خیره شده بودم به پنجره های خانه ها و اسبابی که از پشت شیشه های ماتش معلوم بود

پیچ رادیو را باز کردم که مثلا مشعوف شوم. 

به کــــــــــآنوووون بیائیـــــــــــــد..

دخترها باید بدونن که در فراراز خونه برای اونها خیری نیست...

لا لای لالای....

اقتصاد ِ ایران  به مرحله ای از رشد رسیده که ....

درواقع به ظاهر برای خریدو فروش کالا میرن اما کار ِ قاچاق ِ آدم رو به منظور سوء استفاده از اعضای بدن....

چاپ ِ کتاب دانستی های شهر کرج...

میوت.

استارت و رفتن به سمت ِ سوپر که برای خواهر استون بگیرم. مسئول ِ نظافت ِ بچه های مهد رو اونجا دیدم. با پسربچه ی جگرش آمده بود خرید کند. 

گفت بیا جات خالیست. وقتی می آیی یکجور تنوع یک شور و شوق ایجاد می شود.. گفتم کارت بهداشت را بگیرم می آیم ، گفتم دلتنگم و گفتم چقدر عاشق آن بچه های نازنینم.. گفت امیررضا هنوز نیامده. گفت مهدیه اسهال(!) شده.. گفت..

تا خانه شان رساندمش. بعد مامان خرید داد بهم. رفتم خرید. دوسری رفتم و آمدم و خلاصه آنقدر چرخ زدم که سر درد شدم. غذا گرفته آمدم خانه... کمی غذا خوردم بلکه حالم جا بیاید... مامان بهم گفت : اینهم حس ِ مفید بودن! ببین برام خرید کردی کلی مفید واقع شدی..

..

ماراتن ِ روز تمام شد ..  آمدم توی این کنج ِ خلوت. که کمی فکر کنم.. ببینم این هیولای وحشی ِ افسرده شدن که گاه می خوابد گاه میمیرد گاه دندان به صورتم می خراشد را چطور باید برای همیشه منهدم کنم ... امروز با خرید کردن و الافی توی کوچه ویلایی ها و گاز دادن و رساندن دیگران به خانه شان و گریه و زاری گذشت؛ فردا چه میشود، پسفردا چه کنم....