لوکوموتیوی که آرام می‌راند

از وقتی به جایی رسیدم که انتظاری از کسی نداشته باشم، خیلی راحتتر شده کنار آمدن با آدمها. شده م اسب ِ آبی ِ بــــــیخیالی که پلکهاش دقیقا تا وسط چشمهاش باز است و فقط نصفی از مردمکش پیداست. یعنی آنقدر بیخیال و بی تفاوت به مثلا آدمهایی که هر ذره از کارهاشان مرا می آزُرد...

ندا جزوه را قرار بود بده به من ، دیروز گفت " ببخشید عزیزم (آیکون تهوع) دادمش به دوستم " ؟  به فلان...

مریم ِ فامیلمان مثل ِ وحشی های طلبکار sms داده ؟   به فلان...

مریم ِ دانشگاه واسه یک احتمال ِ رفتنم به کاراموزی که او معرفی کرده، برمیگردد زنگ زده می گوید "نگویی من معرفی کردم" ؟ ... به فلان...

توی اتوبوس که نشسته بودم توی ذهنم خیالپردازی کردم که این اتوبوس با همه ی آدمهایش مرا از روی مهربانی صاف ببرد پیاده کند در مقصدم و مثلا فکرش را بکن وقتی پیاده شدم همه ی ساکنین اتوبوس با شوق  برایم دست  تکان بدهند و باهام با  لبخند خداحافظی کنند و توی دلشان بگویند آخی چه آدم ِ نازنینی! بعد هم لبخند زنان دور شوند.... هاه؛ فکرهای یک عدد خیالباف ...

رفتم شهر کتاب بوستان ؛ پاتوق ِ همیشگی ِ روزهای خالی ِ دانشگاه که وقتی واقعاً از بیرون بودنم هیچ لذتی نبردم، میرم اونجا و خودمو کتابی در حد ِ پول توجیبی ِ هفتگی ، مهمون می کنم و بعد ِ اینکه شصت تا کتاب ِ دیگه رو با شوق ورق زدم و گذاشتم سر جاشون، یکیشونو میخرم و میرم قسمت ِ پایینش، لوازم التحریر...

اینو دیگه پذیرفتم که من قرار نیست از اونجا چیزی بخرم، دفترای خوشگل گرون قیمتشو از کوچیک و بزرگ و سیمی و غیر سیمی ، خودکارا و پاک کن های جوراجور ِ هوس انگیزشو تو ذهنم می بلعم(!) و میام بیرون...

تنهایی این روزها بیشتر از همیشه صورت ِ خودشو به شیشه چسبونده، میدونی چرا؟ چون هر روز هزااااااار تا آشنا میبینی که اصلاً دلت نمیخواد بیشتر از سلام و علیکی، پرسیدن از کار ِ واجبی، بهشون نزدیک شی.. آدمهای محیط من همینجوریشم قابل تحمل نیستن، چه برسه که بخوای بهشون نزدیک شی...

بیشتر از همیشه تنهایی معلومه چون از بین هزارتا آدم رد میشی و یک آشنا یک محرم دل یک باوفا و با معرفت نمی بینی... حتی ندا یی که هم که بهش توهم ِ خوب بودن می رفت یکی از همون رذلها شده ..... دانشگاه جاییه برای گذروندن ی تایم کلاسی و گذروندن ِ واحد و یادگرفتن و جیم فنگ زدن بسمت ِ خونه .............. دانشگاه اصلاً جایی برای خوشگذرونی نیست، دانشگاه پر ِ دوستهای خوب نیست، دانشگاه مأمنی از خستگیها و جایی برای شارژ شدن نیست............

آدمهای تو اتوبوس همه شون خارج شدن و آخرین نفر من پیاده شدم، کلی تو پایانه دود خوردم تا اتوبوس بعدی رو سوار شم، مدتها بود اتوبوس سواری نکرده بودم...

شب ِ شعر ِ نزدیک ِ خونمون مقصد یکی مونده به آخرم بود.

محیط بدی نبود، فقط یه ذره بی نظم و غیر سیستماتیک بود ... منم که طبق معمول بعد کلی بالاپایین کردن ِ ذهنی، آخرش هم شعر نخواندم....

اومدم عین ِ خوراکی ندیده ها شیش تا تی‌تاپ و سه تا کیک شکلاتی(!) خریدم...

نگفته بودم؟ یکی بود اول یا دوم دبستان که بودم همیشه تی تاپ میاورد مدرسه، زنگهای تفریح با ولع می خورد. خوراکی ای که خیلی خوشمزه بود. زنگ تفریحها با هم می رفتیم، اما خوب یادمه که هیچ وقت اونو همدل ِ خودم نمی دیدم!.. یه بار بعد ِ کلی جلوی خود را گرفتن و اینها، وقتی واقعاً هوس ِ اون خوراکی به دلم افتاده بود، غرورمو زیرپا گذاشتم و بهش گفتم : یه ذره به منم میدی؟ .. گفت نه ... 

خرد شده و پشیمان که چرا غرورمو شکستم ، دیگه هیچی نگفتم ....

از اون وقت ویر ِ تی‌تاپ افتاده به جونم!.....

خونه ای که با نوای شوق انگیز ِ " سلام قربونت برم " ِ مامان منتظرم بود.... نظافت و آرامش.... و حس ِ خوب ِ آروم بودن ِ یه آخر ِ هفته ی خوب...... البته اگه از کلاسای وحشتناک اون استاد تحقیر کُنه که امروز داشتیم، فاکتور بگیریم....