1. یکبار یکی توی گودر نوشته بود :
جمله ی " حالا عصبانی بودم یه چی گفتم " دروغ محض است. آدمها توی دعوا کلیدی ترین و عقده شده ترین جملاتی را می گویند که مدتها توی ذهنشان بهش فکر می کرده اند. توی دعوا رودرواسی ها کنار می رود. جمله های همیشه ی توی ذهن، به زبان می آیند "
بیست باید داد به این پاراگراف. صحیح است .. صحیح....
2. بردیا توی گودر فایلی شر کرده بود، امیر خوشه چین ری شر. فلَشی بود که مردی توی دهن مردی دیگر با لگد می کوبید.
کامنت گذاشتم : ای واای.... فلان...
بردیا کامنت گذاشت : ..روحیه ضعیف جواب نمیده ها....
این چند روز روزی نیست که این جمله ی آخر توی ذهنم ندود. روزی نیست که فکر نکنم چقدر صحیح است. روزی نیست که تلاش نکنم برای تمساح شدن. سنگ شدن. بی جان شدن.
برای همزیستی با محیط باید شبیه محیط شد. شهر وحشیست؛ آدم وحشیست؛ محیط و اجتماع از کوچک و بزرگ وحشیست،....
روح ِ پروانه ای ِ گل منگولی دار، دارد به تمساح ِ وحشی تناسخ پیدا می کند. شاعری درکار نیست، روزگار سنگ شدن را می طلبد؛ روزهای پروانه ای گورشان را کنده اند.
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر