برای پروژه ی "نرم" ، در گروه 4نفره منم که اول می نشینم کارهاش را انجام می دهم.. برای "کامپایلر" ، این منم که به همگروهی sms می زنم می پرسم " قرار بود پیگیر شوی، شدی؟ " که احتمال زیاد نشده و خودم دست به کار انجامش شده ام .. برای "پایگاه" ، من طرحهاش را می کشم و می فرستم برای همگروهی و بعد ِ یک هفته که جوابی نیامد، دوباره بهش sms میزنم که " چی شد نظرت " ؟ ...
من آن همگروهی ِ زبان بسته ای هستم که کارها را همیشه باید پیگیری کند و استارت بزند و انجام دهد و حتی شاید تمام کند .. آنی هستم که کارهای روی دوش اوست
تازه کار هم که انجام می دهی کلی به جانت غر می زنند و ایراد بنی اسرائیلی میگیرند و بعضا از اینکه ازشان انتظار داری بهشان برمیخورد حتی !
یک مشت لاکپشت ِ پر مدّعا این ترم همگروهی ِ منند، یک کلام .. خدا بخیر کند ....
یعنی اساساً مملکت جوریست که هیچ کس تکانی برای کار کردن به خودش نمی دهد ..
۱ نظر:
تو این زمونه کافیه یه کم رو بدی به ملت اون وخ میخوان در انواع متنوع سواری بگیرن ازت (البته دور از جون)
ارسال یک نظر