گذار

.. یا مثلا فکر می کنی دیگر حرص می خورم بابت ِ چیزها؟ نه خیر...

اصلاً می گویمش " چکارت کنم ؟ " .. شده ای که شده ای .. اتفاق های بیخود را می گویم ..

مثلا سه شنبه ای که روز تعطیل و استراحت من است، استادی ، احمقانه و با تردید بگوید "سه‌شنبه حل ِ تمرین دارید ساعت 8"

و من ِ بچه مثبت، رو هوا باور کنم و 7:30 ِ یک صبح ِ بارانی ، دانشگاه باشم، بعد نیاید، هیچ کس نیاید، نه استادی، نه دانشجویی ، نه اصلا کلاس ِ حل ِ تمرینی در کار باشد..

جز اینکه مثل ِ اسب آبی بیخیالش شوم و بگویم " شد دیگر .." ..  مگر می شود در این "گربه" روی چیزها حساب کرد ؟

قطره های باران ِ رو شیشه را چشم دوخته بودم و هوا را و باران را بو می‌کشیدم و تنفس می‌کردم لطافتش را .. چتر بدست گرفتن را لذت می‌بردم و آرام ِ آرام بودم ... 

بلأخره این روزها یکطوری باید بگذرد.. یک طوری که ضمن ِ اینکه داری پروسه ی پوز زنی از استادها را ادامه می دهی، غمگین نشوی و و بودنت را آرام  پیوسته ادامه بدهی.. اوضاع  که گلستان نیست؛ اگر حسّ ِ خوبی هم درکار نباشد که روزگار به گندترین شکل ممکن می گذرد .. و آن حس ِ خوب فعلا چیزی نیست جز اسب ِ آبی بودن و آرام نمودن ..