از سر ِ شب به اینور زده بود به سرم .. سندرم ِ پوچ‌گرایی‌م عود کرده بود و شروع کرده بودم sms دادن به دوستی که خیلی ارادت و انرژی مثبت داره همیشه .. هی می گفت بزنم تو اون سرت دختر؟! آخه این حرفها چیه ... اونقدر از همه چیز بیزار بودم که چراغها رو خاموش کرده بودم چیزی رو نبینم ... وقتی چراغها روشنه، دانایی بیشتره .. پس چراغها، خاموش .. اما باز کم کم چشمم به تاریکی عادت میکرد و همه ی اشیا رو میدیدم! ..
بعد این تاریکی باعث شد ساعت 9 تا 10 خوابم ببره، اونم رو تخت مامان. مامان اومد بخوابه و منو بالطبع انداخت بیرون(!) ..
بعد من یه ذره دیگه فلسفه بافتم و بعد خوابم برد ...
" و شب هنوز هم ادامه ی همان شب ِ بیهوده بود "* .. یعنی که صبح ( امروز ) که پا شده بودم فکر می کردم خب که چی؟ چه فرقی کرد؟ فقط همه جا روشن شده و خورشید یه بار ِ دیگه هم طلوع کرده ... مامان گفت عیدت مبارک .. تو دلم گفتم عید؟ .. زبونم چرخید که عید شما هم مبارک ... یعنی که ادامه داشت سندرمم!
اومدم این و این رو خوندم .. آقا حالم جا اومد .. انگار که یک بستنی ِ یخی ِ لیمو رو توی یک ظهر ِ کویری ِ تابستون بهت تعارف کرده باشن .. من که اینجوری ام.. خوشبختی ِ دوستانم انگار خوشبختی ِ خود ِ خود ِ منه .... بعد اینکه الکی الکی سندرمم گورش رو گم کرد و الآن خوبم.. مثل ِ معمول ِ این 4 روز تعطیلی، میرم پروژه ی کامپایلرو ادامه میدم .. میرم نرم می خونم .. میرم گزارش ِ کاراموزیمو می نویسم ... بقول ِ این دوست : .. سرمو می کنم تو آخور ِ خودم ..... ..
*فروغ
۴ نظر:
به زندگی ات مثل یک تور هزار میلیارد دلاری نگاه کن که میلیاردها روح در آن ثبت نام کرده بودند و اسم تو جزو لیست در آمده...
وقت خود را با سوالهایی چون «که چی بشه؟»، «واسه چی اینجا هستیم؟» و غیره که هیچوقت جواب مشخصی هم ندارند تلف نکن... بجاش سعی کن از این سفر و از بودن در این کره ی زیبا هرچه بیشتر لذت ببری و خاطرات خوبی برای تعریف کردن برای بقیه روح ها - که مشتاقانه منتظرند داستان سفر تو را بشنوند - و بخصوص خدا (اسپانسر و صاحب این تور) داشته باشی... سعی کن شگفتی های این دنیا را کشف کنی و موقعی که برمی گردی... عاشق خدایی شده باشی که اینهمه ظرافت و زیبایی در جای جای این سیستم بزرگ کار گذاشته... تو اینجایی... چون فرشته ها آنقدر شعور نداشتند که بفهمند یک «برگ» فقط یک شکل «ساده» از درخت نیست... تو اینجایی تا اینها را ببینی... کشف کنی... ذوق کنی... و هربار که ذوق می کنی... خدا «لبخند» می زند... مثل پدر و مادری که از شنیدن کشفیات بچه ی خود لذت می برند...
سلام خسته نباشی. این درد همه گروههای سنی است .زیاد ناراحت نشو. البته مناسفانه همیشه اینقدر زود گذر نیست.موفق باشی
عارضم به محضر رفیق شفیق خودم که بنده، خودم به عنوان کسی که سال‌ها مبلّغ پوچ‌گرایی بوده‌ام و به حول و قوه‌ی الهی هنوز هم هستم، این روزا خودم رو زدم به نفهمی. یعنی تا این سوال ِ همیشگی که "خب که چی؟" می‌خواد بیاد سراغم، در چشم به هم زدنی نفهم میشم و یه جوری این‌طرف و اون‌طوف رو نیگا می‌کنم که به قول گفتنی "گاو مش حسن"ام.
اینا رو جدی میگم. یعنی هی میگم "گور بابای سوال و جواب و همه چی." واسه این که می‌بینم نمیشه و نمی‌تونم اینجوری زندگی کنم. نه که نمیشه. من نمی‌تونم. ترجیح میدم سرم توی همون آخوری باشه که گفتنی..
ولی خب، می‌دونم که تمومی نداره و دوباره میاد سراغم..
دقیقاً همینه که گفتی امیر .. اما من تصمیم گرفتم دیگه زیاد بهش فکر نکنم ... :)
ارسال یک نظر