درسا که زیاد میشه حجمش یهویی میزنه بالا، منم یهویی همه چیو ول می کنم بیخیالش میشم میام وبلاگ بازی گودر بازی سایت بازی میدونم می دونم اخلاق خیلی بدیه، بلخره دارم بزورم که شده میرم سمتش ؛ یعنی که الانا مهمترین دغدغه ی الانم اینه که این سه تا درس تخصصی ِ اصلی ِ سختمو خوب پاس کنم؛ همشونم پروژه ای و کار بر و زمان بر؛ خدایا یعنی میرسه اون روزی که من 12 بهمن از شر همه ی این درسای کذایی اذیت کن رها شدم و دارم تعطیلات بین ترممو به علافی (=خوشبختی) می گذرونم؟ یا مثلا با بچه ها بریم خونه سوسن اینا یا مثلا با فائزه برم کوه ؟ فکر هیچ پروژه ای نباشم با این همگروهی های کذایی ِ بی سواد ِ اعصاب خرد کن ِ بدجنس ِ سوار ِ آدم بشو؟ .. البته هوا هم باید خوب شده باشه تا اون موقعها و الا بقول فائزه معلوم نیست زنده بمونیم تا اون روز یا نه!
+ 540مین پستم
۱ نظر:
بابا قالب قشنگ .. آبی آسمانی رویایی .. نویسنده ی 540 پست زیبا .. دوست من!
ما کامپیوتری ها همدیگه رو درک میکنیم! درد کامپایلر بد دردیه .. ولی من هر جوری بود از پسش بر اومدم، مطمئنا تو هم موفق خواهی شد عزیزم .. کار گروهی و تیم ورک تو این مملکت محاله، حداقل تا چند دهه آینده...
ارسال یک نظر