همه‌چیز می‌گذرد

داره بارون میاد؛ خدایا متشکریم

اما از ترس اسیدی بودنش نه جرأت پنجره باز کردن دارم نه بوییدنش نه حس کردنش. فقط دارم صداشو می شنوم و از پشت پنجره گه گاه رعد و برق ِ بی صدایی می شنوم..

ساعتی پیش همنوا با قطره های دوش آب  نزدیک بود از موضوعی بغضم بگیرد و گریه کنم _ که حالا که از واقعه جستم  بسیار موضوع الکی ای می بینمش_  یک لحظه  انگار کسی به یادم آورد :

حسبُنَا اللّه و نِعمَ الوکیل؛ نِعمَ المولا و نِعمَ النصیر...

آن لحظه بود که آرام گرفتم، و به گمان خودم یکی از مراحل زندگی‌ام را پشت سر گذاشتم..