نام کوچک

سلام ای غریبه ی همیشگی
مرا که می شناسی؟
منم، همان که با تو همکلاسی ام
همان که با تو سال ها
مسافر ِ غریب ِ راه بوده است
و رد پای چشم های هردومان
 به سوی تخته ی سیاه بوده است..

من و تو سال های سال
کنار هم نشسته ایم
ولی هنوز دستهایمان غریبه مانده اند
و چشم هایمان برای هم
 ترانه های دوستی نخوانده اند..

میان ما
        همیشه یک پل شکسته بوده است
و دستهایمان برای یک شروع
 همیشه خسته بوده است

نگـاه ما برای هم
 همیشه مثل یک علامت سوال مانده است
و این جدایی غریب
 میان اسم هایمان
هـــــزار خط فاصله نشانده است..

تو تا به حال حساب كرده ای
 اگر دو دست از دو دست كم شود
 جوابمان همیشه صفر می شود
                              همیشه صفر!

به هیچ کس نگو که من  دلـم برای تو
               همیشه تنگ می شود
و هر زمان که غایبی
 دلم هزار راه می رود،
                   هزار رنگ می شود!

تو تا به حال حساب کرده ای
 اگر دودست را
ضرب در دودست ِ دیگری کنی
جوابمان چهاردست می شود
                       چهاردست!..

..چقدر ساده است حل مسئله
 اگرچه سال هاست ما برای حل آن
کنار هـم نشسته ایم
 و آخرش طلسممان شکست
و تا ابد علامت سوال محو شد..

مجددا سلام بر تو ای آشنای لحظه های من !
از این به بعد
مرا به نام کوچکم صدا بزن!

+ یادم هست این شعر را برای اولین بار در مجله ی "باران" ، مجله ای که برای نوجوانان سالهای دوره ی راهنمایی ِ ما چاپ می‌شد، خواندم. چقدر لذت بردم ،چقدر .. خیلی خواندنش بهم حس ِ عشق داد؛ خیلی دوستش داشتم و دارم.. اولین بار بود که این مجله را می خریدم، از نزدیکترین دکه ی روزنامه فروشی ِ دم مدرسه...یادش بخیر  با "مهناز" از امتحان نهایی بر می گشتیم ..

دیگر هیچ وقت آن مجله را توی هیچ دکه ی روزنامه فروشی ندیدم.. گفتند جمع شده ..

و باز هم یادش بخیر که این شعر را وقتی سوم راهنمایی بودم در دفتری که داشتم نوشتم، و به شوق هم همیشه می خواندمش، شاید که روزی تقدیم ِ کسی اش کنم! ... گذشت تا سال اول دانشگاه  ،  فکر می کردم دوستی لایق این شعر باشد.. از لای دفترم این برگ شعر را کندم تا در فرصتی مناسب آن را با خط خوشی بنویسم و .. آن روز هیچ وقت نیامد و شاید بهتر هم که نیامد!

این روزها وقتی آن دوست را می بینم که همچنان با کسی نیست اما با دختران هم گروهی ارتباط درسی دارد   با آنها می خندد و .. حس مزخرفی بهم دست می دهد، حسی که آخرش این است : فدای یک تار ِ موت عزیزم!

آن برگ شعر که از دفترم کندم  گُم شد و هیچ وقت هم پیدایش نکردم.. الآن وقتی این شعر_ نمیدانم چرا _ توی سرم زمزمه می شد و در اینترنت سرچ کردم که بخوانمش، تمام این خاطره ها یادم آمد... همین