کَپه

اول هفته فکر می کردم ویلنمم می برم برای بچه های جمعه می زنم.. تو چش میام کلی تشویقم می کنن. فردا پسفرداش بود که گفتم بیخیال بابا چه حاجت به مایه گذاشتن برای غریبه جماعت، تازه منکه تمرینی ام نکردم

اول هفته می گفتم شال می پوشم خوشگل می کنم ، برخورد اول خیلی مهمه و توی چش می زنه، الان میگم همون مانتو مقنعه ی همیشگیم رو می پوشم، که چی واسه غریبه جماعت چیزی سرم کنم که توش معذبم؟

اوائل با ذوق و شوق بودم، هزار ساعت آن بودم، الانه دوست دارم کسی نبینه آنم ،

اوائل هی تو ذهنم مطلب میومد هی می نوشتم هی می نوشتم هی می خوندم

الانه من نمی نویسم، سکونم

یا جذابیتش برام از بین رفته، یا ضدحال خورده بهم، یا دِی شده من کرک و پرم از جهت اینترنت بازی ریخته!!

احتمال زیاد هم مورد آخریه...

شدیداً کار دارم درحالیکه تقریباً هیچ غلطی نکردم.. یه مشت همگروهی ِ فیلان دارم که بود و نبودشون فرقی نمی کنه، چه بسا نبودشون هم بهتره حتی

درسام بدجور اساس ان جوریکه راه در رویی درکار نیست

در یک لحظه اتفاق می افته. همه چیز در یک لحظه اتفاق میوفته. تصمیم تو برای انجام دادن یا ندادن ِ کاری، احساسی که توت شکل میگیره، و غیره، همه در یک لحظه اتفاق میوفته

در این لحظه در من این اتفاق افتاده که برم کپه‌ی ِ درسمو بذارم!! ( برگرفته از اصطلاح ِ بی نظیر ِ " کپه ی مرگمو بذارم! " ).