آدمها چراغهایشان را وقتی روشن می کنند که تنهایند. تنهایند و این تنهایی بدجور صورتش را به پس ِ پنجره چسبانیده*.. وقتی یک دل ِ نفهمی از درونشان دارد داد می زند : " یکی با من حرف بزند لطفاً." .وقتی عمیقا یکی باید باشد، یکی باید گوش باشد، یکی باید زبان باشد، یکی باید چشم باشد، یکی باید بفهمد، یکی باید آن طرف باشد.. _حتی شدت این تنهایی می تواند دوربین را هم روشن کند!_.. آدمها وقتی تنهایند خودشان را نشان می دهند. می گویند "آهای. من اینجام لعنتی ها. یکی هوای ِ مرا داشته باشد. حرف بزند، حرف بزنیم..". آدم ها وقتی تنهایند خطرناکند. ممکن است ملتمسانه به پای لیستی از IDهای بی جان بیفتند که الکی توی قابی مجازی جا خوش کرده. آدمهای تنها خطرناکند چون ممکن است، به بهای زایل گشتن ِ این تنهایی، غرورشان را بشکنند.. آخر سر ِ خدا هم تنهایند. حتی اگر کسی دیلیــــــــنگ پیام بدهد هم تنهایند..
اینها تنها تفکرات نویسنده است و بهیچ وجه قساوتمندانه نوشته نشده است.
* از سهراب سپهری
۳ نظر:
عالی بود..
موافقم خیلی بده تنهایی
درسته... چقدر بده که باید بگیم درسته. کاش این رو بفهمن. اونایی که چراغ روشن می بینن، بفهمن که می تونن یه تنها رو، برای چند دقیقه، از تنهایی در بیارن.
ارسال یک نظر