جای جدیدم جوریه که ماه رو صاف جلو صورتم می بینم: پشت پنجره، توی آسمون ِ سیاه. ماه از سر ِ شب تکون خورده اومده وسط ِ آسمون. من اما هنوز همون جای قبلیم که بودم هستم : پشت میزم، توی گودر، قایم شده از دنیا و فراری از درس‌ها. اینویزیبل از هرچه که زندگی ِ خنثی ِ الآن را مکدر می کند.
+ شعری(؟) که درست در 7 سال پیش، توی همین جور شبهای ماه‌دار، در عاشقانه ترین اوقات زندگی‌م گفتم:
ماه بالای سرم/ و تو از من دور/ و من اینجا تنها/ و در اندیشه ی تو/ و چه خوشحال از فکر وصال ُ / چه غمگین از هجر َت ...
!!
۴ نظر:
میبینم که خود شما هم در دام گودر اسیری.
واقعا زندگی داره به سمت خنثی بودن مایل میشه؟
کجایی تو؟؟؟
خوبی؟
قشنگ بود لذت بردم. ممنون
قشنگ بود .لذت بردم ممنون دوست من
ارسال یک نظر