عبور ِ زمان

داشت مانتویش را اتو می کرد؛ آنهم با چه وسواسی. وقتی تلاش عجیبش را در این باره می‌دیدم ، به خودم یاد آور می شدم : همین است که کسی تو را خوش‌تیپ نمی داند(!) .. وقتی صدای خداحافظی‌اش توی خانه پیچید ، دلم گرفت، بی هیچ دلیل خاصی. اصلن انگار این کلمه‌ی خداحافظی در خودش بغچه‌ی هراس چپانده‌ست .. :"خداحافظ" : نکند دیگر این صدا را از او نشنوم ... . خداحافظی کرد و درحالیکه تیپ ِ خوبش را تحسین می کردیم از در رفت بیرون. با خنده‌ی شیرینش برایمان دست تکان داد و در دیوار ِ راهرو ناپدید شد. از پنجره ی دستشویی صدای سرفه کردنش را شنیدم. بخوبی این صدا از همه جا قابل تشخیص است ... رفت پیش ِ دوستش، احتمالا برای گرفتن ِ کادوی سورپرایزی ِ تولدش. خواهرکم امروز هفده ساله می شود و من بزرگ شدنش را از همین یک موضوع ِ کوچکی که تنها خودم به آن دقت کردم، می فهمم : به عکس ِ همیشه، از من سوال نکرد که "این مانتو با این شلوار خوب می شود؟ این روسری به رنگ ِ مانتویم می آید؟ ... " .. نپرسید. او دیگر آنقدر بزرگ شده است که همه ی به هم آمدن‌ها و بهم نیامدن‌ها را بی هیچ شک و شبهه ای بداند. او دارد به سرعت بزرگ می شود و برای یک خواهر ِ بزرگ ، این یکی از غریبانه ترین اتفاق های دنیاست که بزرگ شدن ِ کودکی را ببینی، که در همه ی عمرت سرش جیغ کشیده بودی و کتک‌کاری کرده بودید و برای خوردنِ خوراکیها، سرش کلاه گذاشته بودی.