پگاه توی یکی از روزایی که با هم بودیم، گفت که توی یه مبحث از روان درمانی باید بیایم گذشته ی طرف رو باهاش مرور کنیم، جاهاییکه آزار دیده ناراحت بوده، اونجاها رو بررسی کنیم در موردش باهاش حرف بزنیم، اشتباهاتش رو حرکاتش رو یکی یکی بگیم و براش این ناراحتی ِ گذشته رو برطرف کنیم طوریکه هرسری با مرور اون اتفاقات ِ گذشته، آزار نبینه؛ طوریکه خوب باشه و گذشته رو با خودش حل کنه .. اسم ِ خوبی هم داشت این نوع ِ روان درمانی که البته یادم رفته
می خوام بدونم که آیا نوشتن از اون گذشته ها و گفتنش و بیرون ریختنش و حرف زدن ازش، با ذکر ِ تمام ِ بغض ها و حرف های همیشه نگفته و درداش ، می تونه نوعی از این بی حساب شدن با گذشته و آروم گرفتن و دیگه بغض نکردن ِ از اون و حل شدنش باشه؟... یعنی، خوبه که گفته بشه و یا اینکه گفتن بیشتر سر ِ زخم ها رو باز میکنه و شاید اگه یک خورده دیگه بگذره، دیگه یاد اون گذشته ها نمی افتیم و برای همیشه فراموش میشه و میره؟
۲ نظر:
دوست قدیمی؟ حافظه م خراب شده
سلام. پگاهی که ما باشیم اعتقاد داریم که باید گفته بشه. حالا خب نوشتن هم یه جور گفتنه دیگه. سر زخم باز شدن اتفاقن چیز خوب و مثبتیه.
بهرحال که خیلی مهمه این اتفاق کجا می افته. از منظر ماها که نگاه کنی این اتفاق توی اتاق مشاوره، در حضور مشاور یا روان درمانگر می افته یا مثلن توی جلسات گروه درمانی با حضور اعضایی که قبلن تعهد دادن که اصل محرمانه بودن محتوای جلسات رو رعایت کنن. اگه کسی تصمیم گرفته این کارو بکنه به شدت توصیه می کنم نسبت به محیطی که قراره توش این کار رو انجام بده دقت نظر به خرج بده
ارسال یک نظر