روزی روزگاری، من

1. دوشنبه 11 مرداد 1389 - عصر .. 

مثل ِ همیشه یک روز ِ خوب .. بودن ِ با دوستان ِ خوبی که بی چون و چرا، همیشه شادی بخشند ..الهام .. امیر .. پراگ! .. اوه!، دیدن ِ بی مقدمه ی رفا توی آن شلوغی! ؛ دیدن ِ دوستی که یک هو بی هوا شادت کند .. 

2. مخمل ِ گوشم .. 

نمی دانم چرا توهم ِ خوب بودن ِ آدمی بهم دست می دهد که دور دنده ماشینش تسبیح انداخته و آهنگ های سنتی قشنگی که همه شعر حافظ است توی ماشینش می گذارد و ظاهرا آرام دارد رانندگی اش را می کند؛ بعد که چند دقیقه می گذرد از کل انداختن مسخره اش  با ماشینی که جلویش پیچید می فهمی که اشتب زده‌ای(!) .. ها ؟ .. چرا من انقدر ساده لوحانه فکر می کنم گاهی ؟ .. مخمل ِ گوشم ...

3. هیچی .. 

اوضاع رام است .. آرام(؟) است ..یعنی حالم جوریست که حرص ِ چیزی را نمی خورم .. از آن افسردگی خرکی ها نگرفته ام ..  با خانواده گرم تر از همیشه و با دوستان ِ دوست‌داشتنی شاد .. ( ماشالله! ).. فکر می کنم به دغدغه های زندگی ام .. و زندگی ِ پیش روی ِ واقعی ِ یک آدم ِ تقریبن بیست و یک ساله ..


+ بعد تر نوشت : ...

آدم بدون ِ  دل   راحت تر زندگی می کند ...خیلی خیلی  راحت تر ...