دیشب، بعد از اینکه طبق معمول یک گندی زدم و از این باب از دست خودم اعصابم خیلی خورد بود، با اینکه خیلی خوابم میومد اما خوابم نمی برد.. همینجور خیره مونده بودم به نقطه ای از دیوار و به صدای خُرخُر خواهرکان و صدای جریان ِ هوا گوش می دادم و فکر ....
این جریان ِ بی امتداد فکر اینجوری پیش میرفت که من به همه ی قضیه مو به مو فکر می کردم و رفتارهای خودم و غیره رو می سنجیدم و مثل ِ یک معلم ِ سخت گیر داشتم خودم را گوش مالی میدادم . البته این بعد از آن بود که من رفته بودم توی آشپرخانه و یک برگ یک رو نوشتم تا کمی آرام شدم. کمی با فکرهام زیر گوش خودم خواباندم تا آرام گرفتم . و بعد هم که فکر و فکر توی اتاق و بین خواب و بیداری... در همین اثنا بود که شامه ی همواره تیز، بوی خاک را استشمام کرد؛ نم ِ باران زده بود. مثل فشنگ از جا پریدم و سمت پنجره رفتم ؛ بو کشیدم، بو کشیدم، بوی باران توی تابستان؟ .. مستی ِ کوچک ِ لذت‌بخشی بود. می دانی؟ به فال ِ نیک گرفتم : آخر تازه ماه ِ من آغاز شده بود؛ گفتم این یعنی که خدا ذهنم را شفافی بخشید که از این به بعد با آن تصمیم بگیرم و نه با دلم؛ گفتم که خدا باران به صورتم پاشیده تا از خواب خرگوشی بیدار شوم ، گفتم خدا دلم را شست و شو داده که هواهای بی‌اعتبار نفسانی از آن خارج شود.. گفتم خدا با این نم، وجودم را آرام بخشیده.... به فال نیک گرفتن خوب است، به تو این آوانس را می دهد که مثبت بیاندیشی ، که خوب فکر کنی، که امید داشته باشی هنوز هم جایی هست برای التیام گرفتن و از نو ساخته شدن... بعد که این ها را توی گوشی، درَفت نوشتم، و بعد کمی نوشتن ِ مناجات، آرام گرفتم.. همیشه فکر می کردم کسانی که مناجات می کنند چرا انقدر خودشان را خوار و حقیر می کنند؟ نمی شود با غرور از خدا طلب ِ آرامش کنند؟ دیشب فهمیدم که این خواری نه به خواست ِ خودشان، که چیزیست که برای آنها در آن لحظه از زمان ، پیش آمده و رقم خورده.... بعد ِ این ها بود که توانستم به آرامی بخوابم؛ فقط یک ساعت تا سحر مانده بود، من اصلن نفهمیدم که مامان دارد صدام می کند، آنقدر خواب ِ بدون ِخواب دیدن ِ آرام بخشی بود که ... . مامان گفت چرا انقدر خوابت امروز سنگین بود؟ ، گفتم نمی دانم! ...
۱ نظر:
این وسط این سخت جانی داستانش چی بود؟
ارسال یک نظر